'Bijvangst'

Heerlijk, het jaarlijkse weekje Denemarken. Ik heb er zin in. Weer wat beter voorbereid, ten minste dat hoop ik. Doos vol verse vliegen, huisje vlak bij het water en vol goede moed. Even een week zonder de dagelijkse sleur. Niks mis met deze sleur maar een weekje vliegvissen is geweldig.

Bepakt en bezakt komen we aan op Funen, Middelfart om precies te zijn. Sleutel ophalen en op naar het huisje bij Strip. Op Google Earth (GE) is het maar een tiental meter van het strand, helaas is de werkelijkheid anders. Een flinke klif, die op GE niet waarneembaar was, scheidt ons van het water. Jammer maar niet onoverkomelijk. Het is prachtig weer dus eerst maar een  biertje in de tuin. We gooien de spullen in ons onderkomen op de hengels na. Nog even vissen voor de avond valt. Bij de vuurtoren van Strip is het, volgens het alom bekende boekje, goed vissen. In de tuin is het heerlijk maar aan het water blijkt er een straffe wind te waaien. Die week is de wind ons steeds blijven achter volgen. Waar we ook waren, de wind was er ook. Troebel water en flinke golven tot gevolg, niet echt zeeforel vriendelijk dus. Maar goed de eerste zeeforel vangen we toch bij de vuurtoren.

Gelukkig hebben we het 100-en-nog-wat stekken boekje bij ons dus op zoek naar een leuke stek. Onder Middelfart vonden we een stek waar het goed lijkt. Windstil zelfs. Ook niet ideaal maar goed toch even een paar worpen wagen. Diep water onder de kant, wat stroming,  prachtig uitzicht en een schooltje bruinvissen aan het jagen. Bijna op werp afstand passeren ze ons regelmatig, zichtbaar maar ook duidelijk hoorbaar....Pffff.......pfffff. Als je het geluid eenmaal in je oren hebt vergeet je het niet weer.

Na een tijdje lijken de bruinvisjes te zijn vertrokken. Toch horen we redelijk dichtbij nog steeds: pffff......pfffff. Wel vreemd want het  water is als een spiegeltje maar geen bruinvis te zien. Ik kijk wat om mij heen en begin aan mijzelf te twijfelen. Ik kijk mijn vriend Matthijs aan maar ook hij zegt 'iets' te horen. Op verkenning dus. Op een kleine honderd meter verder staat een staand want. Dit is een een rij palen met kieuw- of warnetten ertussen bestemd om voor de kust langs trekkende vis te vangen. En daar is ze, gevangen in het net. Doordat het net aan het eind heel slap en ruim is kan ze soms toch nog ademhalen. Zonder aarzelen stappen we het water in, het waadpak hebben we ten slotte al aan. Na enkele meters komen we ook een dood exemplaar tegen. Dat is even schrikken want ze zijn toch groter en steviger dan verwacht. Aan het eind van het net kan ik nog nauwelijks staan zonder water te scheppen. Voorzichtig trekken we aan het net om zo de nog levende bruinvis te dwingen een andere route te kiezen. Zonder resultaat. Onwennig  proberen we haar weg te duwen, weg van het net. Ook dit zonder resultaat. Vervolgens proberen we haar bij de staart te grijpen en haar weg te trekken. Nou jammer want een volwassen bruinvis kan ongeveer 1,80 lang worden en 90 kilo zwaar. Deze dame (geen idee of het een dame is hoor!) is kleiner maar laat zich duidelijk niet beet nemen door twee Hollandse vliegvissers. Een klap met de staart, ik kom los van de bodem en mevrouw is weer 'vrij'. Ik zeg haar nog dat ik echt wil helpen maar waarschijnlijk is de taalbarrière niet te overbruggen.

Uit eindelijk hebben we met een zakmes het net kapot gesneden en haar naar het gat geduwd. Dit bleek wel te werken en met nog drie pffff's kiest ze het ruime water. Op zoek naar familie bruinvis.

Moe maar voldaan schuifelen we naar de kant. Onderweg nemen we het dode beestje op sleep. In de actie hebben we namelijk geen foto's gemaakt en we willen dit met deze doen. Dus de bruinvis op de foto is het dode exemplaar. Omdat volgens nationale en internationale verdragen een bruinvis beschermt is weten we niet goed hoe nu verder. Twee passerende sporters zeggen ons toe telefonisch melding te doen zodra ze thuis zijn. Lijkt ons voldoende. Pas als ik uit het water stap merk ik dat ik tot op de draad nat ben. In de hitte van de strijd is het water in mijn waadpak gelopen. Behalve het wassen en drogen van mijn kleding heb ik niet veel meer uitgevoerd die dag. Wat een 'bijvangst'!

Groet,

Martin van der Wagt